Mijn verhaal
Lieve jij,
Het begon met een zucht aan mijn keukentafel. Mijn dochter zat in groep 4 en moest de tafels leren. Elke avond hetzelfde: kaartjes, overhoren, en na tien minuten allebei geen zin meer.
Ik ging op zoek naar een poster. Iets om op te hangen, zodat ze de sommen elke dag zou zien zonder dat het ‘leren’ heette.
“Ik vond er genoeg, maar allemaal schreeuwerig of saai. Niets wat ik in haar slaapkamer wilde hangen.”
Dus tekende ik er zelf een
Een sterrenhemel, een raket, een UFO. De tafels netjes in vrolijke vakken, met genoeg te ontdekken eromheen. Iets waar ze naar wilde blijven kijken.
Hij hing binnen een week aan haar muur. En toen gebeurde er iets grappigs: ze begon de sommen op te zeggen terwijl ze haar sokken aantrok. Bij het tandenpoetsen. Zonder dat ik er ooit naar vroeg.
“Binnen een paar weken kende ze de tafels, zonder dat we ooit nog aan die keukentafel hebben gezeten.”
Maar waarom Wiebels?
Dat is een woord dat ik niet één keer, niet twee keer, maar de hele dag door gebruik. Mensen die mij nog niet zo goed kennen trekken er meestal een wenkbrauw bij op. Want wat is dat nou eigenlijk, een wiebel?
Voor mij is het een heel ruim begrip. Eigenlijk alles wat wiebelt. Kronkels in je hoofd, gekke invallen, dingen die niet helemaal stil willen zitten. Niet altijd positief, maar in dit geval juist wél.
En wat wiebels dan precies zíjn? Dat maakt stiekem niet zoveel uit. Het voelt leuk, vrolijk en gezellig. En dat is precies wat ik met Wiebels wil brengen.
“Hoe heerlijk is het als je een kamer vol wiebels kunt hebben? Vol mogelijkheden.”
Waar ik in geloof
Leren hoeft geen moment te zijn dat je in je agenda zet. Het mag gewoon om je heen hangen: in de slaapkamer, de keuken, of zelfs op de wc. Als iets mooi genoeg is om naar te kijken, dan kijkt een kind er vanzelf naar.
Daarom ontwerp ik elke poster alsof hij bij mij thuis komt te hangen. Want dat is precies waar hij vandaan komt.
Benieuwd naar de posters?
Bekijk de thema’s en kies het formaat dat bij jouw muur past.
Bekijk de posters